Deuteronomium 31:30–32:14
30 En ten aanhoren van de verzamelde Israëlieten zong Mozes dit lied, van begin tot eind: 1 ‘Leen mij uw oor, hemel, nu ik ga spreken, luister, aarde, naar wat ik zeggen zal. 2 Moge mijn onderricht neerdalen als regen, mogen mijn woorden zijn als milde dauw, als regen op het jonge gras, als regendruppels op het groen. 3 Want de naam van de HEER roep ik uit: Hij is onze God, laat iedereen Hem prijzen! 4 Hij is een rots, Hij staat voor recht; alles wat Hij doet is volmaakt. Trouw is God, rechtvaardig en zuiver, in Hem is geen spoor van kwaad. 5 Maar zijn kinderen werden Hem ontrouw: tot hun schande gaven zij hun kindschap op. Vals is deze generatie, en trouweloos. 6 Is dit uw antwoord aan de HEER? Hoe komt u zo dwaas? Waar is uw verstand? Is Hij niet uw vader, uw schepper? Hij heeft u gemaakt, Hij riep u tot leven. 7 Denk aan de tijden van weleer, verdiep u in het verre verleden. Vraag uw vader ernaar, hij zal het vertellen; vraag de oudsten en zij zullen verhalen. 8 Toen de Allerhoogste land toewees aan elk volk en de mensen ieder hun deel gaf, bepaalde Hij de grenzen voor alle volken naar het aantal nazaten van Israël, 9 want voor de HEER gold dat volk als het zijne, Jakob was het deel dat Hij zichzelf toemat. 10 Hij vond het in een dorre woestijn, in een niemandsland vol van gevaar. Hij omringde het met zorg en met liefde, koesterde het als zijn oogappel. 11 Zoals een arend zijn nest beschermt en boven zijn jongen zweeft, zo spreidde de HEER zijn vleugels uit en droeg zijn volk op zijn wieken. 12 De HEER alleen leidde hen, geen andere god stond Hem bij. 13 Hij voerde hen over de hoogste bergen, de oogst van het land viel hun in de schoot. Hij laafde hen met honing uit de rotsen, met olijfolie uit steenharde rots, 14 met melk van koeien en geiten, met vlees van Basans rammen, met vet van lammeren en bokken, met de fijnste bloem van tarwe en met wijn, het bloed van druiven. (NBV21)
Hier horen we dus het lied dat Mozes moest schrijven en dat heel het volk uit het hoofd moest leren. Dat Koninkrijk van God wijkt zo zeer af van wat gebruikelijk is dat als je dat echt wil maken je heel vasthoudend moet oefenen. Hongerigen voeden, naakten kleden, gevangenen bezoeken, vreemdelingen in je kring opnemen, bedroefden troosten, doden begraven, er is genoeg te doen. Als je nog het oude Liedboek van de Kerken hebt kun je gezang 8 meezingen, Muus Jacobse heeft daar een berijming gegeven van het lied van Mozes.
In een dorre woestijn werd volgens dit deel van Deuteronomium het volk Israël gevonden en daar begon het welzijn en het welvaren van dat volk. Als je dit deel leest wordt het almaar vrolijker, zorg en liefde werden uitgestort, de bergen werden geopend, honing uitgeschonken, de oogst werd tot voedsel verstrekt, olijfolie kwam uit steenharde rots, melk van koeien en geiten, vlees van rammen, lammeren en bokken, het kan niet op. De beschrijving van een land overvloeiende van melk en honing. En was het volk daar zuinig op? Wilde het delen met de armen, de weduwen en de wezen, met de vreemdelingen in hun midden? Dat was immers afgesproken in het hart van die dorre woestijn? Nee dus, ze brachten offers aan goden die geen goden zijn, aan nieuwkomers van goden staat er.
Er is dus niets veranderd. Ook in onze tijd willen de goddelozen ons doen vergeten waar we vandaan komen. De vreemdelingen in ons midden worden aan de goddelozen overgelaten. Daar is geen plaats voor medemenselijkheid, en zeker niet voor moeilijke woorden als sociaal gevoel of een hart. Daar valt niet mee te regeren, ook al gedogen partijen met medemenselijkheid dat anti vreemdelingenbeleid als het gaat om sociaal economische belangen, als het gaat om de Euro, de winst voor banken en bedrijven. Dan wordt ook dat beleid van scheiding en vernedering gedoogd door de zogenaamde linkse oppositie We moeten bang zijn dat het oordeel over deze regering dat wordt wat gezegd werd over Israel: “Dit is een verdorven geslacht”. We zullen moeten wachten op verkiezingen en tot die tijd het lied van Mozes steeds luider moeten zingen.